Er is iets dat ik niet langer kan negeren.
In mijn shows ben ik al een tijdje bezig om het uitdelen van prijzen te verminderen. Stickers, snoepjes, beloningen… het lijkt onschuldig, maar ik merk dat het een verkeerde energie oproept.
🎁 De keerzijde van belonen
Ik zie het gebeuren:
- Waarom hij wel en ik niet?
- Waarom moet ik harder mijn best doen om gezien te worden?
- Waarom voel ik me pas goed als ik iets win?
En eerlijk? Ik vind het zelf ook niet leuk meer.
Soms draai ik lange kinderdisco’s van meer dan een uur. De eerste 30 tot 45 minuten lukt het me prima om zonder prijzen een feestje te bouwen. Maar bij een disco van twee uur loop ik tegen de grens aan. Dan voel ik hoe makkelijk het is om terug te grijpen op het uitdelen van “iets”.
🕺 Het moment dat me raakte
Afgelopen weekend stonden er twee oudere jongens – 9 en 11 – langere tijd te dansen. Echt van die stoere gasten die gewoon lekker zichzelf durfden te zijn. Ik had ze eerder op de dag al iets gegeven, dus ik dacht: die zijn wel gezien, die hebben niets meer nodig.
Maar toen stond één van hen huilend bij zijn moeder.
Hij dacht dat ik hem níet had gezien.
En dat brak iets in mij.
In mijn hoofd flitste: Jullie hebben geen prijs nodig – jullie zijn zó cool bezig!
Maar in zijn beleving was hij onzichtbaar geworden.
📲 Toen keek ik écht naar die post van @liefdevol.ouderschap
Donderdag werd er een post van @liefdevol.ouderschap naar me doorgestuurd.
Vandaag keek ik er pas écht naar. En het raakte me.
Ik las het met tranen in mijn ogen.
De post ging over een meisje dat zó graag wilde winnen, dat ze keer op keer over haar eigen grenzen heen ging. Ze voelde niet meer wanneer het te veel werd, want alles draaide om presteren. Om gezien worden. Niet om plezier. Niet om voelen. Het raakte me diep, omdat ik zag hoe belonen kinderen kan aanleren om hun grenzen te negeren – terwijl dat juist is wat we zouden moeten beschermen. Op korte termijn lijkt het te werken, maar op de lange termijn tast het hun innerlijke motivatie én zelfvertrouwen aan.
Ik dacht aan alle kinderen die ik misschien – met de beste bedoelingen – nét iets te ver heb getrokken. Want ja, ik wil kinderen uitdagen, ze uit hun comfortzone halen, ze laten stralen. Maar nooit voorbij de grens van wat ze zélf van binnenuit willen. Toch zijn er vast momenten geweest waarop een kind harder ging dansen, zich anders ging gedragen, zich aanpaste… Niet uit plezier, maar voor een sticker. Een snoepje. Een "goed zo".
🌈 Wat past er wél bij mij?
Mijn motto is:
Voel je vrij. Dans met mij. Samen blij.
Daar hoort geen competitie bij.
Daar hoort geen verdriet bij.
Daar hoort geen kind bij dat denkt dat hij niet goed genoeg is.
De momenten van dit weekend én de post van @liefdevol.ouderschap zijn voor mij het laatste duwtje geweest.
De bevestiging dat ik op de goede weg zit: door te stoppen met individuele beloningen.
🔁 Verleden ≠ falen
Wat ik vroeger deed, kan ik niet terugdraaien.
Maar ik deed het altijd met de beste intenties.
En nu weet ik beter.
Dus nu ga ik het ook anders doen.
🎯 Tijd voor reflectie en verandering
Soms kijk je terug op dingen die je eerder deed en denk je: dat leek toen logisch, maar nu voelt het niet meer goed.
Ik herken dat gevoel maar al te goed. En ik geloof dat het juist krachtig is om dan te durven veranderen.
Veranderen betekent niet dat wat je vroeger deed per se fout was.
Zolang je toen handelde vanuit de beste intenties, mag je jezelf ook de ruimte geven om te groeien.
Je mag iets anders gaan doen – juist omdat je nu beter weet.
💛 Wat kinderen écht nodig hebben
Kinderen hebben geen beloning nodig om plezier te maken.
Ze willen gewoon zichzelf mogen zijn.
En gezien worden. Gewoon, om wie ze zijn.
